Νέα ματιά στο The Captain von Köpenick στο Κρατικό Θέατρο Cottbus!

Transparenz: Redaktionell erstellt und geprüft.
Veröffentlicht am

Ο Σεμπάστιαν Χάρτμαν ανεβάζει το «Der Hauptmann von Köpenick» στο Staatstheater Cottbus – μια εντατική παράσταση για το ζήτημα της ταυτότητας.

Sebastian Hartmann inszeniert "Der Hauptmann von Köpenick" am Staatstheater Cottbus – eine intensive Aufführung zur Identitätsfrage.
Ο Σεμπάστιαν Χάρτμαν ανεβάζει το «Der Hauptmann von Köpenick» στο Staatstheater Cottbus – μια εντατική παράσταση για το ζήτημα της ταυτότητας.

Νέα ματιά στο The Captain von Köpenick στο Κρατικό Θέατρο Cottbus!

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2025, το Κρατικό Θέατρο Κότμπους γιόρτασε την πρεμιέρα της παραγωγής του Σεμπάστιαν Χάρτμαν «Ο Καπετάνιος του Κόπενικ». Υπό τις οδηγίες του νέου μεταβατικού καλλιτεχνικού διευθυντή Χάσκο Βέμπερ, ο Χάρτμαν, που πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Κότμπους, επέστρεψε στη σκηνή και ερμήνευσε μια νέα ερμηνεία του κλασικού έργου του Καρλ Ζουκμάγιερ. Σε αυτή την εκδοχή παρουσιάζεται με επίκαιρο και κριτικό τρόπο η ιστορία του Wilhelm Voigt, ενός τσαγκάρη που δεν μπορεί να βρει δουλειά λόγω έλλειψης χαρτιών. Ο Voigt, που μεταμφιέζεται σε καπετάνιο για να λύσει τα δικά του προβλήματα, γίνεται σύμβολο της αποτυχημένης ταυτότητας και της πίεσης των κοινωνικών κανόνων.

Η παραγωγή του Χάρτμαν, που περιγράφεται ως σοβαρή και οικτρά κακιά, ξεπερνά μια απλή κωμωδία. Αυτή η παράσταση διεγείρει βαθιές σκέψεις για τα όνειρα, τα ψέματα και τις ψευδαισθήσεις της ζωής. Η αρχή της παράστασης είναι ένα συναρπαστικό παιχνίδι με τις προσδοκίες του κοινού: ένας γελωτοποιός με κοστούμι φαντασίας οδηγεί το βράδυ και δημιουργεί μια σύνδεση μεταξύ θεάτρου και πραγματικότητας. Ένα σύνολο χειροποίητων ομιλητών που μιλούν σε μια διάλεκτο εκτός Βερολίνου δίνει στην παράσταση έναν όχι λιγότερο χαοτικό και υπερβολικό τόνο, που θυμίζει χορευτικό μακάβριο.

Μια ματιά στα παρασκήνια

Ένας ιδιαίτερος διαχωρισμός μεταξύ αυτού που συμβαίνει στη σκηνή και της πραγματικής ζωής είναι εμφανής στην προσέγγιση του Χάρτμαν. Αποκαλύπτει την πρόβα του συνόλου, στην οποία οι ηθοποιοί παίζουν χωρίς σταθερούς ρόλους. Αυτό κάνει την παράσταση ταυτόχρονα ζωντανή και ευέλικτη, ενώ πραγματεύεται βασικά θέματα όπως η ταυτότητα και η ομοιομορφία στην κοινωνία. Αυτό ενσαρκώνει πιο εντυπωσιακά η άδεια στολή, που συμβολίζει την κούραση.

Η παραγωγή δεν πραγματεύεται μόνο ζητήματα προσωπικής μοίρας, αλλά πραγματεύεται και κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ο Χάρτμαν επικρίνει τον αναδυόμενο μιλιταρισμό και αναλογίζεται τις τρέχουσες ταυτότητές μας, οι οποίες επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γίνεται σαφές εδώ ότι το θέατρο υπερβαίνει κατά πολύ την ψυχαγωγία και χρησιμεύει ως πλατφόρμα κριτικών κοινωνικών και πολιτικών συζητήσεων. Όπως τονίζει ο das-wissen.de, το θέατρο προωθεί την κατανόηση σύνθετων θεμάτων και ενθαρρύνει τη συζήτηση επίκαιρων θεμάτων.

Η παράσταση διαρκεί 1 ώρα και 50 λεπτά χωρίς διάλειμμα και διαθέτει ένα εντυπωσιακό σύνολο που μεταφέρει με μαεστρία τον τόνο και το ύφος της παραγωγής. Συντελεστές όπως οι Torben Appel, Charlotte Müller και Charlie Schülke φέρνουν την ιστορία του Voigt στη σκηνή εντατικά και εντυπωσιακά. Οι κριτικές επαινούν την πιασάρικη και συναισθηματική απήχηση της παράστασης, η οποία αγγίζει αισθητά το κοινό.

Μια βραδιά θεάτρου με διαρκή απήχηση

Η σκηνοθεσία του Χάρτμαν κάνει τον «Καπετάνιο του Κόπενικ» όχι μόνο κλασικό θεάτρου, αλλά και έργο που πραγματεύεται πιεστικά κοινωνικά ζητήματα και ξεκινά καινοτόμες συζητήσεις. Αυτός ο δυναμικός συνδυασμός τέχνης και κοινωνικής συνάφειας δείχνει πόσο σημαντικό είναι το θέατρο σε περιόδους κοινωνικής έντασης. Όπως αναφέρει η die-deutsche-buehne.de, η παραγωγή μεταφέρει βαθύτερες γνώσεις για τα ψέματα και τις ψευδαισθήσεις, οι οποίες ενισχύονται από τον χειραγωγικό χαρακτήρα της παρούσας χειραγώγησης και χειραγώγησης ιδεολογίες.

Σε μια εποχή που οι μορφές πολιτιστικής έκφρασης είναι πιο επίκαιρες από ποτέ, το θέατρο στο Κότμπους προσφέρει χώρο για προβληματισμό και συζήτηση. Η βραδιά ολοκληρώνεται με ένα τραγούδι που υπογραμμίζει την άβυσσο του θέματος και αφήνει μια μόνιμη εντύπωση. Εδώ γίνεται σαφές για άλλη μια φορά ότι το θέατρο είναι ένας σημαντικός καταλύτης για την κοινωνική αλλαγή και παρακινεί τους θεατές να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα της ζωής.