Het koffiehuis Zum Arabian Coffe Baum in Leipzig viert zijn heropening!

Het koffiehuis Zum Arabian Coffe Baum in Leipzig viert zijn heropening!

Waarschijnlijk het beroemdste koffiehuis van Leipzig, “Zum Arabian Coffe Baum”, heeft na zes jaar renovatie eindelijk zijn deuren heropend. Deze heropening is niet alleen een vreugde voor koffieliefhebbers, maar ook een eerbetoon aan de lange geschiedenis van het etablissement, dat een van de oudste cafés van Europa is. Vanaf dinsdag kunnen bezoekers zich onderdompelen in de wereld van koffie en rondgeleid worden door de permanente tentoonstelling in 15 historische zalen. Deze studie van Deutschlandfunk Kultur belicht eersteklas onderwerpen, variërend van strikte koffiehuisregels uit de 18e eeuw tot de koloniale connecties van de vroegere koffieteelt.

Wie deze historische plek betreedt, voelt de invloeden van beroemde gasten als Johann Sebastian Bach en Robert Schumann, die hier ooit verbleven. Ook schrijvers als Gotthold Ephraim Lessing en Erich Kästner vonden de weg naar dit gerespecteerde café. De heropening van het museum boven de eetzaal is een prachtige gelegenheid om de geschiedenis van koffie in al zijn facetten te ontdekken en te genieten van de historische sfeer.

Een kijkje in de koffiecrisis in de DDR

Centraal thema van de tentoonstelling is de koffiecrisis in de DDR, die eind jaren zeventig weer op tafel komt. Deze crisis was het gevolg van bevoorradingsproblemen veroorzaakt door hoge prijzen op de wereldmarkt en koffietekorten, zelfs in de Sovjet-bezettingszone. De Wikipedia-pagina over de koffiecrisis in de DDR geeft informatie over hoe koffie een onmisbaar handelsartikel onder de bevolking werd. Tot de jaren zeventig was koffie een belangrijke post in de begroting van particuliere huishoudens in de DDR, en burgers gaven jaarlijks maar liefst 3,3 miljard mark uit aan hun geliefde koffie.

De koffiecrisis begon in 1976 toen de prijzen op de wereldmarkt scherp stegen na een mislukte oogst in Brazilië. De DDR was gedwongen jaarlijks bijna 700 miljoen mark uit te geven aan de import van koffie, wat druk uitoefende op de beleidsmakers. Om dit tekort te overwinnen, zocht de DDR-leiding naar ruilovereenkomsten om aan de vraag naar koffie te voldoen. Zelfs wapens en vrachtwagens werden ingeruild voor groene koffie en energiebronnen.

Koffie als politiek vraagstuk

De gevolgen van de koffiecrisis reikten veel verder dan het aanbod van een warme drank. De koffiekwestie werd een politieke kwestie van de hoogste orde, zoals blijkt uit de [studie op Academia.edu](https://www.academia.edu/26716557/Kaffee_in_der_DDR_Ein_politikum_ersten_Ranges_In_Kaffeewelten_Historische_Perspekti ven_auf_eine_globale_Ware_im_20_ Jahrhundert_Hg_Christiane_Berth_Dorothee_Wierling_Volker_W%C3%BCnderich_G%C3%B6ttingen_2015_225_247) wordt verduidelijkt. Koffieconsumptie was niet alleen een kwestie van genieten, maar ook een sociale en economische kwestie die het dagelijks leven van veel mensen beïnvloedde. Geschenken van familieleden in de Bondsrepubliek dekten ruim 20% van de koffiebehoefte, wat duidelijk maakt dat het niet alleen een drankje was, maar ook een symbool van de levensstandaard.

De politieke leiding van de DDR stond onbeperkte hoeveelheden koffieconsumptie uit westerse verpakkingen toe, terwijl tegelijkertijd protesten en petities tegen de koffiecrisis luid klonken onder de bevolking. Na 1978 vond er een normalisering van de koffieprijs plaats, maar het onderwerp blijft verankerd in het collectieve geheugen en zal zeker een nieuwe impuls krijgen met de heropening van het museum in de “Zur Arabian Coffe Baum”.