Angela Riedel: Een ongeëvenaarde metgezel in de hospicedienst in Oschatz
Angela Riedel uit Noord-Saksen begeleidt op vrijwillige basis terminaal zieke mensen en vindt haar werk verrijkend.

Angela Riedel: Een ongeëvenaarde metgezel in de hospicedienst in Oschatz
In het rustige stadje Oschatz helpt vrijwilligster Angela Riedel al zeven jaar terminaal zieke mensen. Ze worden vooral gebruikt in verpleeghuizen, ziekenhuizen of zelfs thuis. Een vormend citaat in een vaktijdschrift maakte haar bewust van het onderwerp dood en leidde haar op het pad om intensiever met dit gevoelige onderwerp om te gaan. In 2018 begon ze een opleiding bij de ambulante hospicedienst, die haar voorbereidde op de diverse uitdagingen op het gebied van ondersteuning en de daarmee samenhangende emotionele zorgen. Deze omvatten onder meer het omgaan met angsten, moeilijke gesprekken en het herkennen van de behoeften van de getroffenen.
Het doel van Riedels werk is om mensen troost en gezelschap te bieden in hun laatste dagen. Tijdens hun bezoeken ligt de nadruk op luisteren en aanwezig zijn, waarbij activiteiten als voorlezen of wandelen een belangrijke rol spelen. Riedel benadrukt dat zij geen medische taken op zich neemt, maar alleen emotionele ondersteuning biedt. Voor haar is haar werk niet stressvol, maar juist een verrijking die haar helpt om met haar eigen gevoelens om te gaan. De ervaringen hebben haar geleerd het belang van rouw te onderkennen en er de tijd voor te nemen. Riedel bezoekt regelmatig een man van boven de 90 die, ondanks zijn leeftijd, mentaal fit is en levendige vragen stelt over de wereldgebeurtenissen.
Gedeelde waarden in hospicewerk
De hospicebeweging heeft sinds de jaren tachtig aan belang gewonnen in Duitsland. Het hospicewerk, zoals beschreven door de Evangelisches Diakoniewerk Oschatz-Torgau en de Johanniter, heeft tot doel de best mogelijke ondersteuning te bieden aan ernstig zieke mensen en hun familieleden. De ondersteuning vindt plaats in een beschermde omgeving waarin mensen waardig hun laatste dagen kunnen doorbrengen. Er wordt speciale aandacht besteed aan de individuele behoeften van de getroffenen, ongeacht hun geloofsovertuiging of geloofssysteem. Johanniter biedt bijvoorbeeld uitgebreide poliklinische hospicediensten aan die zich richten op de levenskwaliteit van stervenden en ook hun familieleden ondersteunen.
Er zijn nu ongeveer 1.000 poliklinische hospicediensten in Duitsland. Deze zijn vaak financieel afhankelijk van donoren, omdat zorgverzekeraars alleen subsidie verstrekken voor de dienstverlening. Het werk wordt ook ondersteund door vrijwillige levens- en doodsgenoten die een belangrijke rol spelen in het hele proces en er alles aan doen om mensen waardig te laten sterven.
Een blik op de toekomst van hospicezorg
Angela Riedel is ervan overtuigd dat er veel meer mensen moeten zijn die zich met het onderwerp overlijden bezighouden en een opleiding in de hospicezorg overwegen. Ze is ervan overtuigd dat meer begrip en openheid over het sterven de kwaliteit van leven van iedereen die betrokken is bij de laatste levensfase aanzienlijk kan verbeteren. Het werk in het hospice verenigt talrijke vrijwilligers met een gemeenschappelijke missie: het mogelijk maken om waardig te sterven en tegelijkertijd het verdriet van de nabestaanden te ondersteunen.
De steun van Diakonie en andere instellingen is niet alleen belangrijk, maar zelfs noodzakelijk om hospicewerk breed te kunnen blijven aanbieden. De combinatie van medische en emotionele steun creëert een sfeer vol veiligheid waarin getroffenen zich veilig en begrepen kunnen voelen.
Zoals Riedel treffend stelt: het hele onderwerp is niet alleen een uitdaging, maar vooral een verrijking voor iedereen die ermee te maken krijgt. Openlijk omgaan met de dood en het verdriet dat daarmee gepaard gaat, kan voor alle betrokkenen een groot verschil maken, zodat iedereen in zijn laatste dagen de waardering en steun krijgt die hij of zij verdient.