Μουσική ως διαμαρτυρία: 100 ακτιβιστές καταλαμβάνουν το Πότσνταμ για τα δικαιώματα των προσφύγων!

Μουσική ως διαμαρτυρία: 100 ακτιβιστές καταλαμβάνουν το Πότσνταμ για τα δικαιώματα των προσφύγων!

Το πρωί της Παρασκευής, το εργοτάξιο του Αρχηγείου της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας στα περίχωρα του Πότσνταμ έγινε το σκηνικό μιας δημιουργικής διαμαρτυρίας. Περίπου 100 ακτιβιστές έπαιξαν με όργανα και σχημάτισαν μια ζωντανή ορχήστρα κάτω από το λάβαρο του «Lebenslaute». Αυτό το γκρουπ είναι γνωστό για τις απροειδοποίητες συναυλίες του σε ασυνήθιστες τοποθεσίες, φέρνοντας κοινωνικά ζητήματα στο επίκεντρο. Το τρέχον σύνθημά τους, «Με τύμπανα και τρομπέτες ενάντια σε φράχτες και ρουκέτες στα σύνορα», καθιστά σαφές περί τίνος πρόκειται: μια ξεκάθαρη διαμαρτυρία ενάντια στις παράνομες απορρίψεις στα γερμανικά εξωτερικά σύνορα και στις σχετικές απελάσεις προσφύγων.

Με τρομπέτες, τσέλο, φλάουτα και πολλή δέσμευση, οι μουσικοί έπαιξαν μπροστά στο εργοτάξιο για πάνω από μιάμιση ώρα, παρά τις προσπάθειες της αστυνομίας να κατασχέσει τις παρτιτούρες. Την ημέρα αυτή ερμήνευσαν γνωστά αντιρατσιστικά τραγούδια όπως το «Borders» της Dota Kehr και το «Leave no one behind» του Sechser. Αυτά τα τραγούδια, που μιλούν για κοινωνικές αδικίες, μας θυμίζουν τη δύναμη της μουσικής ως έκφρασης διαμαρτυρίας, γεγονός που έχει επίσης εδραιωθεί στην ιστορία των τραγουδιών διαμαρτυρίας: από το "Ode to Joy" του Beethoven μέχρι το "Blowing in the Wind" του Bob Dylan, δείχνουν πόσο σημαντική ήταν και είναι η μουσική για τα κοινωνικά κινήματα. Η ικανότητα των τραγουδιών διαμαρτυρίας να κινητοποιούν τις κοινότητες και να παρέχουν δύναμη σε δύσκολες στιγμές αποδεικνύεται ξανά και ξανά – όχι μόνο στο παρελθόν, αλλά και σήμερα.

Η πορεία της δράσης

Οι ακτιβιστές ξεκίνησαν τη διαμαρτυρία τους γύρω στις 10 το πρωί και γρήγορα έκαναν όνομα. Στις πρώτες στιγμές υπήρξαν μικρές συμπλοκές με τους επισήμους, αλλά στο τέλος δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την παράσταση. Αυτό το είδος μουσικής διαμαρτυρίας, που υποστηρίζεται από το Κέντρο Πολιτικής Ομορφιάς, που ήταν εκεί με το λεωφορείο της εκστρατείας «Adenauer SRP+», δείχνει εντυπωσιακά ότι η διαμαρτυρία στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα για τα δικαιώματα των προσφύγων. Στα διαλείμματα, οι συμμετέχοντες διάβασαν από τα μεγάφωνα ένα κείμενο που καλούσε τους αστυνομικούς να εκφράσουν τις νομικές ανησυχίες τους και να ασκήσουν το «δικαίωμά τους στη διαδήλωση».

Ενώ η ενέργεια χαρακτηρίστηκε συγκέντρωση, οι αστυνομικοί αρχικά απέφυγαν να εκκενώσουν την περιοχή. Παρόλα αυτά, οι μουσικοί χρειάστηκε να φύγουν από την περιοχή γύρω στις 12.30 μ.μ. αφού είχαν καταγραφεί τα προσωπικά τους στοιχεία και απειλήθηκαν με κατηγορίες για καταπάτηση και παραβάσεις του νόμου περί συγκέντρωσης. Να τονιστεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η «Lebenslaute» διαμαρτύρεται με αυτόν τον τρόπο. Την προηγούμενη μέρα είχαν δώσει μια συναυλία καλωσορίσματος για τους πρόσφυγες στο Eisenhüttenstadt, όπου συζήτησαν τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες πρέπει να ζήσουν πολλοί άνθρωποι που αναζητούν προστασία.

Η τέχνη ως ενεργή διαμαρτυρία

Ο συνδυασμός τέχνης και κοινωνικής δέσμευσης είναι ένα αποδεδειγμένο μέσο για να επιστήσουμε την προσοχή στα παράπονα. Η μουσική διαμαρτυρίας δεν έχει μόνο μακρά παράδοση, είναι επίσης πολύ επίκαιρη σήμερα. Καθώς οι μουσικοί συνέλαβαν το μήνυμά τους, απέδειξαν ότι η μουσική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, αλλά μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως ένα ισχυρό εργαλείο αλλαγής. Η χρήση τραγουδιών που αντιμετωπίζουν την ανισότητα και την αδικία ενισχύουν τις φωνές εκείνων που συχνά δεν ακούγονται. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τέτοιες ενέργειες σημαντικές: δίνουν στους πληγέντες πρόσωπο και φωνή.

Συνολικά, μπορούμε να πούμε ότι οι καλλιτέχνες στέλνουν ένα ισχυρό μήνυμα με τη δράση τους, ειδικά σε περιόδους που η συζήτηση για τα δικαιώματα των προσφύγων και την πολιτική ασύλου είναι πιο επείγουσα από ποτέ. Είτε στο Πότσνταμ είτε αλλού – η δέσμευση στη δικαιοσύνη έχει πολλά πρόσωπα και πάντα βρίσκει νέους τρόπους να ακουστεί.