Ξεφάντωμα υπό προστασία: Οι περιβαλλοντολόγοι ζητούν δικαιώματα για τα ποτάμια!

Transparenz: Redaktionell erstellt und geprüft.
Veröffentlicht am

Οι περιβαλλοντολόγοι ζητούν νομική ανεξαρτησία για το Σπρέι το 2025, εμπνευσμένοι από παγκόσμια κινήματα για τα φυσικά δικαιώματα.

Umweltschützer fordern 2025 für die Spree rechtliche Eigenständigkeit, inspiriert von globalen Bewegungen für Naturrechte.
Οι περιβαλλοντολόγοι ζητούν νομική ανεξαρτησία για το Σπρέι το 2025, εμπνευσμένοι από παγκόσμια κινήματα για τα φυσικά δικαιώματα.

Ξεφάντωμα υπό προστασία: Οι περιβαλλοντολόγοι ζητούν δικαιώματα για τα ποτάμια!

Στη Γερμανία υπάρχουν όλο και περισσότερες φωνές που ζητούν νομική αναγνώριση του Σπρέι. Οι περιβαλλοντολόγοι απαιτούν να δοθεί στο Σπρέι η δική του νομική προσωπικότητα. Αυτό το κίνημα αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας πρωτοβουλίας για τη θέσπιση δικαιωμάτων για τη φύση που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη σε χώρες όπως ο Εκουαδόρ, η Νέα Ζηλανδία και η Ινδία. Στο άρθρο 71 του Συντάγματός του, ο Ισημερινός εγγυάται τη «φύση ή την Πάτσα Μάμα» τα δικαιώματά του και έτσι αναγνωρίζει τη βαθιά ριζωμένη σχέση μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης, η οποία αντιπροσωπεύεται επίσης από ιθαγενείς πολιτισμούς, όπως [ZDF Today](https://www.zdfheute.de/politik/umweltschutz-klima.10-fluessearches.

Η κατάσταση πολλών ποταμών στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένων περίπου 15.000 μικρού και μεσαίου μεγέθους υδάτινων μαζών, είναι συχνά ανησυχητική. Οι περιβαλλοντολόγοι δεσμεύονται να διασφαλίσουν ότι με την παραχώρηση δικαιωμάτων στη φύση, μπορούν επίσης να ληφθούν μέτρα προληπτικής προστασίας για τα οικοσυστήματά μας. Ο καθηγητής Christian Calliess τονίζει ότι η υπάρχουσα περιβαλλοντική νομοθεσία στη Γερμανία είναι πλήρης, αλλά η Christine Ax από το δίκτυο «Rights of Nature» επικρίνει ότι οι υφιστάμενοι νόμοι συχνά ισχύουν μόνο μετά την καταστροφή της φύσης, κάτι που έχει καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον.

Τα δικαιώματα της φύσης στο επίκεντρο

Μια έννοια που έρχεται όλο και περισσότερο στο προσκήνιο είναι η νομική αναγνώριση της φύσης ως νομικού υποκειμένου. Αυτό θα ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση και θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι η φύση δεν θεωρείται πλέον αποκλειστικά ως αντικείμενο προστασίας του περιβάλλοντος. Επί του παρόντος, η φύση στη Γερμανία δεν μπορεί να αντλήσει υποκειμενικά δικαιώματα ή να τα επιβάλει νομικά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο επείγουσες τις εκκλήσεις για συνταγματική αλλαγή για την αναγνώριση αυτών των δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ικανότητα ενσωμάτωσης της διατήρησης της φύσης σε κοινωνικές και οικονομικές υποδομές θεωρείται απαραίτητη προκειμένου να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την τρέχουσα οικολογική κρίση, η οποία επιδεινώνεται από την κλιματική αλλαγή και την εξαφάνιση των ειδών, σύμφωνα με bpb.

Μια νέα προσέγγιση που εξετάζεται σε αυτή τη συζήτηση είναι ένας «οικολογικός βασικός νόμος» που έχει ήδη εκπονηθεί από το δίκτυο «Rights of Nature» και θα μπορούσε να περιλαμβάνει την παραχώρηση στο Spree των δικών του δικαιωμάτων. Αυτό συμβαίνει ως μέρος ενός πιλοτικού έργου που αποσκοπεί στη βελτίωση της παροχής οξυγόνου στο Spree. Επιπλέον, θα εισαχθεί στην Bundestag σχέδιο νόμου για τη νομική αναγνώριση του Spree προκειμένου να δοθεί φωνή.

Μια ματιά πέρα ​​από τα σύνορα

Το διεθνές κίνημα για τα δικαιώματα της φύσης έχει ήδη σημειώσει κάποιες επιτυχίες. Για παράδειγμα, στη Νέα Ζηλανδία ο ποταμός Whanganui έχει αναγνωριστεί ως νομική οντότητα. Αυτό προαναγγέλλει μια νέα εποχή στη διατήρηση, όπου οι άνθρωποι δεν κυριαρχούν πλέον στη φύση, αλλά συνάπτουν εταιρική σχέση μαζί της. Η πρόταση για νομική αναγνώριση της φύσης ως νομικού υποκειμένου δεν είναι τυχαία και αντικατοπτρίζεται στην τρέχουσα συζήτηση για έναν νέο οικολογικό φιλελευθερισμό. Η συμβολή του Andreas Gutmann στο βιβλίο «Can the Anthropocene επιτυχία;» αντιμετωπίζει αυτές τις ανεξάρτητες νομικές προσεγγίσεις και τη σημασία τους για το μέλλον μας στην Ανθρωποκαινία, όπως σημειώνει ο De Gruyter.

Συνοπτικά, οι διάφορες πρωτοβουλίες και αιτήματα δείχνουν ότι απαιτείται επειγόντως μια επανεξέταση της αντίληψης της φύσης ως νομικού παράγοντα προκειμένου να επιφέρει πραγματική αλλαγή. Η προστασία της φύσης απαιτεί όχι μόνο την προσαρμογή των υφιστάμενων νόμων, αλλά και μια θεμελιώδη επανευθυγράμμιση της κατανόησής μας για το δίκαιο που αναγνωρίζει και προωθεί τα δικαιώματα της φύσης. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεπεράσουμε με επιτυχία τις προκλήσεις της εποχής μας και να αφήσουμε ένα άθικτο περιβάλλον για τις μελλοντικές γενιές.