Traumatyzowane dusze: zapomniane masowe samobójstwo Demmina 1945

Traumatyzowane dusze: zapomniane masowe samobójstwo Demmina 1945

Mroczny rozdział w historii Niemiec obchodzi swoją rocznicę: masowe samobójstwo w Demmin, które miało miejsce między 30 kwietnia a 4 maja 1945 r., do dziś nie pozostawiło nikogo obojętnym. Według szacunków, po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną na krótko przed zakończeniem II wojny światowej, w małym pomorskim miasteczku zginęło od kilkuset do ponad 1000 cywilów. Profesor Stamm-Kuhlmann z MDR donosi o systematycznych atakach podpaleń, które nękały ten region, i wspomina wyniszczający los, zwłaszcza kobiet, w tym czasie. Horror był wszechobecny, a wspomnienia o nim pozostają żywe do dziś.

Hertha Liebow, naoczny świadek, opisuje traumatyczne doświadczenia swojej rodziny. Gwałt na siostrze nie tylko odmienił życie dziewczyny, ale także rzucił całą rodzinę w przepaść. Opisuje swoją desperacką próbę nawiązania kontaktu z siostrą, która po ataku zamilkła. Kiedy rodzina uciekła na zewnątrz, znalazła pchniętą nożem kobietę, której widoku Liebow nie mógł zapomnieć aż do śmierci. Te straszne wspomnienia są symptomatycznym losem, jaki wielu musiało w tym czasie doświadczyć.

Wydarzenia w Demmin

Masowe samobójstwo w Demmin rozpoczęło się wśród morderczej histerii. Rankiem 30 kwietnia 1945 roku Wehrmacht wysadził mosty na rzekach Peene i Tollense. Doprowadziło to do sytuacji, w której żołnierze radzieccy, którzy posuwali się z zawrotną szybkością, natknęli się na liczne grabieże i gwałty. Relacje o bandytach strzelających do żołnierzy radzieckich i masowych atakach na kobiety zostały odnotowane przez współczesnych świadków zgłoszone.

W tym czasie struktura społeczna miasta została poważnie zachwiana. Kiedy Wehrmacht się wycofywał, mieszkańcom pozostał strach i desperacja. Jak podaje archiwista miejski Krüger, na liście Margi Behnke udokumentowano ponad 400 samobójstw pomiędzy 6 maja a 15 lipca 1945 r., choć dokładna liczba samobójstw do dziś nie jest znana. Historycy szacują, że mogło dojść do nawet 1000 samobójstw. Decydującą przyczyną masowych zgonów mógł być wstyd i obawa przed zemstą ze strony żołnierzy radzieckich pisze Wikipedia.

Pamięć i represje

Chociaż wielu współczesnych świadków, takich jak Heinz-Gerhard Quadt, relacjonowało ich bolesne doświadczenia, trauma ta przez długi czas pozostawała ukryta. Quadt opisuje, jak udało mu się powstrzymać matkę przed próbą samobójczą, co ostatecznie zapewniło jego rodzinie przetrwanie. Z jego trwających całe życie badań nad wydarzeniami w Demmin wynika, że ​​w NRD temat ten nie był przez długi czas poruszany. Obrzydliwe akty przemocy popełniane przez Armię Czerwoną często trzymano w tajemnicy. Pogodzenie się z masową śmiercią przebiegało powoli, co krytycznie zauważa Guido Fröschke, który o wydarzeniach dowiedział się dopiero po 1989 roku.

Historie ocalałych, którzy ucierpieli, są dziś tragicznie aktualne. Jak pisze Florian Huber w swojej książce „Dziecko, obiecaj mi, że się zastrzelisz”, samobójstwa te są nie tylko tragediami indywidualnymi, ale także zbiorową traumą całego pokolenia. Brak wsparcia i stygmatyzacja myśli samobójczych to wciąż problem, do którego należy podejść z wyczuciem.

Masowe samobójstwo w Demmin uważa się za największe w historii Niemiec, a upamiętnianie go jest nie tylko znakiem pamięci, ale także przestrogą, że takie okrucieństwa nie mogą się nigdy więcej powtórzyć. Osobom mającym myśli samobójcze zaleca się kontakt z zaufanymi osobami lub poradę telefoniczną, jak miało to miejsce w mrocznych rozdziałach historii, kiedy pomoc często przychodziła za późno.