Van contractarbeiders tot succes: de Vietnamese familie Bui in Dresden

Van contractarbeiders tot succes: de Vietnamese familie Bui in Dresden

Wanneer je door de straten van Dresden slentert, kom je niet alleen historische gebouwen tegen, maar ook een indrukwekkende migratiegeschiedenis. De carrières van Vietnamese gezinnen in Duitsland illustreren hoe zij veel meer zijn dan alleen maar voorbijgangers. Een levend voorbeeld is de familie Bui, die al bijna vier decennia in Duitsland woont.

Hai Bui, een 32-jarige Duitse staatsburger die geboren en getogen is in Duitsland, heeft Vietnamese roots. Hij spreekt vloeiend Vietnamees en bezoekt regelmatig zijn grootmoeder en neven in Vietnam. Hai is zich ervan bewust dat zijn succes nauw verbonden is met de offers van zijn ouders, Hanh en Tuyen Bui, die in de jaren tachtig als contractarbeiders naar de DDR kwamen om hun gezin een beter leven te geven. Hanh Bui werkte tot 13 uur per dag om haar zoons een goede opleiding te geven, en in 1996 richtte ze een kleine winkel op in de Neustadt in Dresden, die sindsdien de woonruimte van het gezin is geworden. Dergelijke wortels laten zien hoe belangrijk onderwijs is voor de Buis, en zij beschouwen Duitsland als hun thuis, vieren de Dag van de Duitse Eenheid en zijn trots op hun dubbele identiteit.

De geschiedenis van contractarbeiders in de DDR

In de jaren zeventig sloot de DDR overeenkomsten met socialistische zusterstaten als Vietnam om het tekort aan arbeidskrachten aan te pakken. Dit beleid leidde ertoe dat ongeveer 60.000 Vietnamese contractarbeiders, veelal tussen de 18 en 40 jaar oud, naar de DDR kwamen. Wat vooral opmerkelijk is, is dat de eerste Vietnamezen al in 1980 hun reis begonnen om hun economische situatie te verbeteren, maar dit ging vaak gepaard met moeilijkheden en discriminatie. Ondanks de mogelijkheid om in de DDR te werken, werden hun kwalificaties daar niet erkend en waren de arbeidsomstandigheden in de lagelonensectoren, zoals de textiel- en voedingsindustrie, vaak bescheiden. Tijdens een cursus Duits die slechts twee maanden duurde, werd alleen de elementaire, werkrelevante woordenschat geleerd. bpb.de beschrijft deze ervaringen en legt uit hoeveel Vietnamezen ondanks alle tegenslagen hun tijd in de DDR bevredigend vonden.

De overgangsperiode heeft veel contractarbeiders bijzonder zwaar getroffen. De beëindiging van contracten door het herenigde Duitsland betekende dat ruim 90.000 arbeiders naar huis moesten terugkeren of voor de keuze stonden tussen terugkeer en een onzekere toekomst in Duitsland. De veranderingen brachten niet alleen existentiële angsten met zich mee, maar ook mogelijkheden voor gezinshereniging, wat veel Vietnamezen als een nieuw begin zagen. Gerangschikt vaderschap werd gebruikt als migratiestrategie om permanente verblijfsrechten te verkrijgen, en veel Vietnamese vrouwen kregen in deze periode te maken met discriminatie en racisme.

Een kijkje in de realiteit van het leven

De levensomstandigheden van Vietnamese contractarbeiders in de DDR waren over het algemeen moeilijk. Ze leefden vaak in krappe levensomstandigheden in slaapzalen die eigendom waren van het bedrijf en geïsoleerd waren van de rest van de bevolking. Geslachtssegregatie en strikte huisregels waren onderdeel van het dagelijks leven. Deze omstandigheden leidden ook tot hoge abortuscijfers onder Vietnamese vrouwen, aangezien zwangerschappen pas in 1987 waren toegestaan.

Niettemin hadden deze mensen een onvermoeibare ondernemersgeest. Een voormalige werkneemster meldde dat zij, naast haar reguliere werk, in haar vrije tijd kleding voor DDR-burgers naaide om haar inkomen aan te vullen. geeft inzicht in deze pragmatische houding domid.org, waarin ook wordt gedocumenteerd dat contact tussen de arbeidsmigranten en de DDR-bevolking door de autoriteiten ongewenst was, maar dat er af en toe mogelijkheden waren voor uitwisseling.

Ondanks de uitdagingen waarmee ze werden geconfronteerd, vertegenwoordigen de verhalen van Hai Bui en vele anderen een belangrijk stukje Duitse geschiedenis. Hun ervaringen en de onvermoeibare strijd van hun ouders voor een beter leven zijn niet alleen een eerbetoon aan hun moed, maar ook een wake-up call om de herinnering aan deze generatie migranten levend te houden. Dit maakt het niet alleen gemakkelijker om het moeilijke verleden te begrijpen, maar laat ook zien hoe complex het culturele leven in Duitsland vandaag de dag is.