Συνέδριο στη Δρέσδη: Η εμπιστοσύνη ως κλειδί σε μια πολύπλοκη κοινωνία!

Συνέδριο στη Δρέσδη: Η εμπιστοσύνη ως κλειδί σε μια πολύπλοκη κοινωνία!

Στις 30 Οκτωβρίου 2025, περίπου 50 θρησκευτικοί δάσκαλοι θα συγκεντρωθούν στον καθεδρικό ναό στη Δρέσδη για την ετήσια συνάντηση της επισκοπής Δρέσδης-Μάισεν. Με το σύνθημα «Εμπιστοσύνη – μάθηση και διδασκαλία», το επίκεντρο της εκδήλωσης είναι η ενίσχυση της εμπιστοσύνης σε μια πολύπλοκη, πλουραλιστική κοινωνία. Το συνέδριο διοργανώνεται από το Τμήμα Σχολείων και Πανεπιστημίων της επισκοπής μαζί με το Κρατικό Γραφείο Σχολείων και Εκπαίδευσης και το Ινστιτούτο Καθολικής Θεολογίας στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Δρέσδης.

Την κεντρική ομιλία θα έχει η Δρ Sarah Rosenhauer, η οποία ασχολείται εντατικά με την εμπιστοσύνη ως ουσιαστική βασική κατηγορία σε διάφορους τομείς της ζωής. Τονίζει ότι η εμπιστοσύνη συχνά βασίζεται στην άγνοια, αλλά μπορεί να ενισχυθεί μέσω της προσωπικής εμπειρίας και της οικειότητας. Στις παρατηρήσεις της υπογραμμίζει επίσης τα διαφορετικά «στυλ εμπιστοσύνης» και την επιρροή τους στην κοινωνική πραγματικότητα.

Εργαστήρια και ανταλλαγές

Το συνέδριο προσφέρει στους συμμετέχοντες όχι μόνο διαλέξεις, αλλά και την ευκαιρία να εμβαθύνουν τις γνώσεις τους μέσω εργαστηρίων. Αυτά περιλαμβάνουν το «Masters of Trust» με τη Sarah Rosenhauer, ασκήσεις για την αυτοπεποίθηση και την εμπιστοσύνη στον Θεό, με επικεφαλής τη Maria Degkwitz και το εργαστήριο «Trust ως θεμέλιο της ζωντανής θρησκευτικής εκπαίδευσης», το οποίο συντονίζει ο Simon Neubert. Ένα άλλο εργαστήριο είναι αφιερωμένο στην ανάλυση της υπονόμευσης της εμπιστοσύνης μέσω νέων δεξιών στρατηγικών, με επικεφαλής τον Δρ Jan Niklas Collet. Αυτές οι εκδηλώσεις δημιουργούν χώρο για συναντήσεις και ανταλλαγές μεταξύ των δασκάλων και έχουν σκοπό να ενθαρρύνουν πώς μπορεί να προωθηθεί η εμπιστοσύνη στην τάξη.

Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με κοινή ολομέλεια και ταξιδιωτική ευλογία. Τέτοια συνέδρια είναι απαραίτητα επειδή η θρησκευτική εκπαίδευση είναι νομικά εδραιωμένη ως κανονικό μάθημα στα δημόσια σχολεία, εκτός από τα μη θρησκευτικά σχολεία, και έχει κατοχυρωθεί στον Βασικό Νόμο. Μια γρήγορη ματιά στις εξελίξεις δείχνει ότι όλο και λιγότεροι μαθητές ανήκουν σε μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες και το θρησκευτικό τοπίο γίνεται ολοένα και πιο πληθυντικό, με αποτέλεσμα οι νέες θρησκευτικές κοινότητες να αγωνίζονται επίσης για τη θέση τους στην τάξη.

Το μέλλον της θρησκευτικής εκπαίδευσης

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Arnulf von Scheliha και Hinnerk Wißmann έχουν γράψει ένα δοκίμιο για το μέλλον της θρησκευτικής εκπαίδευσης, στο οποίο ασχολούνται με πολιτιστικές, νομικές και πολιτικές πτυχές. Προτείνουν διάφορα μοντέλα για έναν βιώσιμο σχεδιασμό της θρησκευτικής εκπαίδευσης, συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος εκ περιτροπής μεταξύ διδασκαλίας θρησκευτικών και θρησκευτικών σπουδών καθώς και «θρησκευτική εκπαίδευση για όλους» που λαμβάνει υπόψη τη θρησκευτική πολυφωνία.

Αυτές οι σκέψεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές στο πλαίσιο του αυξανόμενου σκεπτικισμού απέναντι στη θρησκευτική εκπαίδευση, η οποία χαρακτηρίζεται από εκκοσμίκευση και αποδυνάμωση της ατομικής θρησκευτικής δέσμευσης. Παρά αυτές τις προκλήσεις, η ποικιλομορφία στο σώμα των μαθητών απαιτεί μια προσέγγιση για τη διαμόρφωση θρησκευτικής πολιτικής που αποδίδει δικαιοσύνη τόσο στους πιστούς όσο και στους μη πιστούς.

Συνοπτικά, τα γεγονότα και οι συζητήσεις δείχνουν ότι δεν πρόκειται μόνο για τη διατήρηση της υπάρχουσας θρησκευτικής εκπαίδευσης, αλλά και για την περαιτέρω ανάπτυξή της και την προσαρμογή της στις ανάγκες μιας μεταβαλλόμενης κοινωνίας. Υπάρχουν ήδη διαφορετικές προσεγγίσεις σε αυτό στις ομοσπονδιακές πολιτείες, ενώ σε ορισμένες πολιτείες έχουν εφαρμοστεί ειδικοί κανονισμοί για την ισλαμική θρησκευτική εκπαίδευση. Αλλά ακόμη και μέσα σε αυτήν την ποικιλομορφία, γίνεται φανερό ότι η μονοθρησκευτική διδασκαλία θεωρείται όλο και περισσότερο ξεπερασμένη. Ένα διαθρησκευτικό άνοιγμα θα μπορούσε να προσφέρει την επειγόντως αναγκαία βοήθεια για ζητήματα νοήματος και ηθικής στα σχολικά μαθήματα.

Για τους συμμετέχοντες στο συνέδριο είναι ξεκάθαρο: το θέμα της εμπιστοσύνης παραμένει κεντρικό – είτε πρόκειται για μαθήματα είτε για το πώς αλληλεπιδρούν οι θρησκευτικές κοινότητες μεταξύ τους.