Konferencja w Dreźnie: Zaufanie kluczem w złożonym społeczeństwie!

Transparenz: Redaktionell erstellt und geprüft.
Veröffentlicht am

Doroczna konferencja dla nauczycieli religii w Miśni, 30 października 2025 r.: nacisk na zaufanie do szkół i społeczeństwa.

Jahrestagung für Religionslehrkräfte in Meißen am 30.10.2025: Themenschwerpunkt Vertrauen in Schule und Gesellschaft.
Doroczna konferencja dla nauczycieli religii w Miśni, 30 października 2025 r.: nacisk na zaufanie do szkół i społeczeństwa.

Konferencja w Dreźnie: Zaufanie kluczem w złożonym społeczeństwie!

30 października 2025 r. około 50 nauczycieli religii zgromadzi się w domu katedralnym w Dreźnie na dorocznym spotkaniu diecezji drezdeńsko-miśnieńskiej. Pod hasłem „Zaufanie – uczenie się i nauczanie” wydarzenie skupia się na wzmacnianiu zaufania w złożonym, pluralistycznym społeczeństwie. Organizatorami konferencji jest Wydział Szkół i Uniwersytetów diecezji wraz z Państwowym Urzędem ds. Szkolnictwa i Oświaty oraz Instytutem Teologii Katolickiej Politechniki Drezdeńskiej.

Wystąpienie programowe wygłosi dr Sarah Rosenhauer, która intensywnie zajmuje się zaufaniem jako istotną kategorią podstawową w różnych obszarach życia. Podkreśla, że ​​zaufanie często opiera się na niewiedzy, ale można je wzmocnić osobistym doświadczeniem i zażyłością. W swoich uwagach zwraca także uwagę na różne „style zaufania” i ich wpływ na rzeczywistość społeczną.

Warsztaty i wymiana

Konferencja oferuje uczestnikom nie tylko wykłady, ale także możliwość pogłębienia wiedzy poprzez warsztaty. Są to m.in. „Mistrzowie zaufania” z Sarah Rosenhauer, ćwiczenia z wiary w siebie i Boga prowadzone przez Marię Degkwitz oraz warsztaty „Zaufanie podstawą żywej edukacji religijnej”, które prowadzi Simon Neubert. Kolejne warsztaty poświęcone są analizie podważania zaufania poprzez nowe prawicowe strategie, prowadzone przez dr Jana Niklasa Colleta. Wydarzenia te tworzą przestrzeń do spotkań i wymiany między nauczycielami i mają na celu zachęcanie do promowania zaufania w klasie.

Wydarzenie kończy się wspólną sesją plenarną i błogosławieństwem podróży. Konferencje takie są niezbędne, ponieważ nauka religii jest prawnie ugruntowana jako zwykły przedmiot w szkołach publicznych, obok szkół bezwyznaniowych, i została zapisana w Ustawie Zasadniczej. Szybki rzut oka na rozwój wydarzeń pokazuje, że coraz mniej uczniów należy do jednego z głównych kościołów, a krajobraz religijny staje się coraz bardziej pluralistyczny, w związku z czym nowe wspólnoty religijne również walczą o swoje miejsce w klasie.

Przyszłość nauczania religii

W tym kontekście Arnulf von Scheliha i Hinnerk Wißmann napisali esej o przyszłości edukacji religijnej, w którym poruszają aspekty kulturowe, prawne i polityczne. Proponują różne modele zrównoważonego projektowania edukacji religijnej, w tym system rotacyjny pomiędzy nauczaniem wyznaniowym a religioznawstwem, a także „edukację religijną dla wszystkich”, która uwzględnia pluralizm religijny.

Rozważania te są szczególnie istotne w kontekście rosnącego sceptycyzmu wobec nauczania religii, które charakteryzuje się sekularyzacją i osłabieniem indywidualnego zaangażowania religijnego. Pomimo tych wyzwań różnorodność wśród studentów wymaga takiego podejścia do kształtowania polityki religijnej, które zapewnia sprawiedliwość zarówno wierzącym, jak i niewierzącym.

Podsumowując, wydarzenia i dyskusje pokazują, że nie chodzi tylko o utrzymanie istniejącej edukacji religijnej, ale także o jej dalszy rozwój i dostosowanie do potrzeb zmieniającego się społeczeństwa. W krajach związkowych istnieją już różne podejścia do tej kwestii, natomiast w niektórych stanach wprowadzono specjalne regulacje dotyczące islamskiej edukacji religijnej. Jednak nawet w obliczu tej różnorodności staje się oczywiste, że nauczanie jednowyznaniowe jest coraz częściej postrzegane jako przestarzałe. Otwarcie międzyreligijne mogłoby zapewnić pilnie potrzebną pomoc w kwestiach znaczenia i etyki na lekcjach szkolnych.

Dla uczestników konferencji jest jasne: temat zaufania pozostaje centralny – czy to na lekcjach, czy w sposobie, w jaki wspólnoty religijne współdziałają ze sobą.