Rio Reiser: Η θρυλική παράσταση στο Ανατολικό Βερολίνο όταν έπεσε το Τείχος!

Rio Reiser: Η θρυλική παράσταση στο Ανατολικό Βερολίνο όταν έπεσε το Τείχος!

Την 1η Οκτωβρίου 1988, η ροκ σκηνή στη ΛΔΓ γνώρισε μια αξέχαστη βραδιά όταν ο θρυλικός Rio Reiser εμφανίστηκε στο sold-out Werner-Seelenbinder-Halle στο Ανατολικό Βερολίνο. Ο Reiser, ο οποίος κατέκτησε τα charts με το συγκρότημα του "Ton Steine ​​Scherben" και τον ύμνο του "König von Deutschland" το 1986, καταγόταν από το Kreuzberg του Δυτικού Βερολίνου και ήταν σύμβολο αντίστασης και αλλαγής σε μια εποχή που ο πολιτικός λήθαργος στη ΛΔΓ ήταν αισθητός. Αυτό αναφέρει rbb σε απευθείας σύνδεση.

Η ατμόσφαιρα στην αίθουσα ήταν ηλεκτρική καθώς οι θαυμαστές της μπάντας τραγούδησαν μαζί με τα παλιά και τα νέα τραγούδια στην κορυφή της φωνής τους. Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το τραγούδι «Το όνειρο τελείωσε», στο οποίο οι στίχοι αντανακλούσαν τη λαχτάρα για μια διαφορετική πραγματικότητα και αντιμετώπισε τους παρευρισκόμενους με το ερώτημα: «Υπάρχει μια χώρα στη γη όπου το όνειρο είναι πραγματικότητα;» Η εορταστική απάντηση του κοινού, «Δεν είναι αυτή η χώρα!», απεικόνιζε την ακατάστατη κατάσταση στη ΛΔΓ και την απληστία για ελευθερία και αλλαγή. Η παράσταση έμοιαζε σχεδόν με ένα πολιτικό μανιφέστο που έγραφε τα γεγονότα της εποχής, όπως στο archive.org τεκμηριωμένη.

Μια παράσταση σε ένα πολιτικά σκληρό περιβάλλον

Τότε δόθηκε η ευκαιρία στον Rio Reiser να παίξει στο Ανατολικό Βερολίνο μετά από πρόσκληση του FDJ. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στο πολιτικό πλαίσιο της ΛΔΓ και ορισμένα από τα πολιτικά του τραγούδια όπως το «No Power for Nobody» δεν παίχτηκαν για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις με τους κυβερνώντες. Ωστόσο, το κοινό δεν εντυπωσιάστηκε και κουνούσε αναρχικές σημαίες κατά τη διάρκεια της παράστασης, κάτι που ήταν ένα έντονο σημάδι της επιθυμίας για αλλαγή. Ο Reiser έπαιξε επίσης τα επιτυχημένα τραγούδια του "Let us be a miracle", "Stowaway" και "Junimond" και έκανε τις καρδιές των ακροατών του να χτυπούν πιο γρήγορα. Το θέαμα επαναλήφθηκε και στις 2 Οκτωβρίου με σχεδόν πανομοιότυπο πρόγραμμα και αντιδράσεις κοινού, καταδεικνύοντας τη μεγάλη ανάγκη τέτοιων πολιτιστικών εκδηλώσεων στη ΛΔΓ.

Τα τέλη της δεκαετίας του 1980 χαρακτηρίστηκαν από πλήξη και στασιμότητα στη ΛΔΓ, αλλά η ροκ σκηνή εξακολουθούσε να ανθίζει. Σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία για την Εκπαίδευση του Πολίτη, η ροκ μουσική ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της νεανικής κουλτούρας που αναγνωρίστηκε τόσο από εκείνους που ήταν στην εξουσία όσο και από τον πληθυσμό. Η αλλαγή από τον Walter Ulbricht στον Erich Honecker οδήγησε στην προώθηση της ροκ μουσικής τη δεκαετία του 1970, με το SED να δημιουργεί έργα που είχαν σκοπό να μυήσουν τους νέους στη σοσιαλιστική ουτοπία. Ωστόσο, η βιομηχανία παρακολουθούνταν στενά και πολλοί μουσικοί έπρεπε να λάβουν άδεια να εμφανιστούν δημόσια για να αποφύγουν να εκληφθούν ως απειλή για τη σοσιαλιστική τάξη πραγμάτων, όπως bpb.de εκτελείται.

Aftermath και Ostalgie

Τα επακόλουθα της εμφάνισης του Reiser είναι ακόμα έντονα αισθητά σήμερα. Το λεγόμενο «Ostalgie», ένα νοσταλγικό συναίσθημα για τη ΛΔΓ, έχει εξελιχθεί σε ένα ενδιαφέρον φαινόμενο από την πτώση του κομμουνισμού, το οποίο εκφράζεται όχι μόνο με τη μορφή εκδηλώσεων και πανηγυριών, αλλά και μέσω αγορών και λούνα παρκ. Αυτές οι αναμνήσεις συμπληρώνονται από οικονομική επιτυχία: Ο Όμιλος Bertelsmann πέτυχε τεράστιες πωλήσεις με τις πρώην ανατολικές ποπ και ροκ παραγωγές, δείχνοντας έτσι πόσο διαχρονικά και δυνατά είναι τα μηνύματα αυτής της μουσικής.

Συνολικά, μπορεί να ειπωθεί ότι η παράσταση του Rio Reiser στο Ανατολικό Βερολίνο ήταν πολύ περισσότερα από μια απλή συναυλία. Ήταν ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός την κατάλληλη στιγμή και έφερε στη σκηνή πολλές πολιτικοποιημένες σκέψεις και ελπίδες που ήταν στον αέρα. Οι αναμνήσεις αυτής της εποχής και ο ίδιος ο Reiser ζουν στη μουσική και στις καρδιές πολλών ανθρώπων που προσπάθησαν για ελευθερία και αλλαγή.