Mijn zoon, de soldaat: kansen en angsten van het dienstplichtdebat

Mijn zoon, de soldaat: kansen en angsten van het dienstplichtdebat

Het debat over de herinvoering van de militaire dienstplicht in Duitsland is weer op de voorgrond gekomen. Op 6 november 2025 zullen de meningen hierover net zo uiteenlopend zijn als de motieven van de jongeren die besluiten om in de Bundeswehr te dienen. Een voorbeeld hiervan is Phillip Brunner, een 19-jarige uit Bergfelde, die als kind contact had met de Bundeswehr op de ‘International Aviation Exhibition’ in Berlijn. Zijn besluit om soldaat te worden kwam niet zonder zorgen van zijn ouders, die zich zorgen maken over de risico's in een gespannen geopolitieke situatie waarin oorlog niet kan worden uitgesloten. Toch is Brunner ervan overtuigd: “Ik wil strijden voor een vrij en democratisch land”, legt hij uit na zijn nuttige ervaring met het loopbaanadvies van de Bundeswehr.

Na zijn afstuderen aan het Marie-Curie-Gymnasium begon Brunner met de basisopleiding, die wordt gekenmerkt door zijn strikte structuur: vroeg opstaan, voortdurend afwisselend theorie en praktijk. Na drie maanden kwam hij uiteindelijk terecht bij zijn thuiseenheid, de genietroep, die cruciaal verantwoordelijk is voor het ondersteunen van de eigen troepen en het hinderen van de vijand. Brunner heeft al een aanvraag ingediend om zijn diensttijd te verlengen en is van plan in totaal dertien jaar bij de federale overheid te blijven. Hij wil ook politicologie gaan studeren en is zich tegelijkertijd bewust van de risico’s die zijn baan met zich meebrengt, zoals de mogelijkheid dat hij mogelijk in een militair conflict terechtkomt.

Militaire dienst: tussen inzet en scepticisme

Maar niet iedereen is overtuigd van het idee. Finn Liebenow, een twintigjarige tijdgenoot, weigert militaire dienst. Hij uit zijn zorgen over de hiërarchieën en waarden binnen de Bundeswehr. Ook uit zijn eigen familie klinkt een kritische stem: Ivonne Gutschow, sportlerares bij de Bundeswehr, staat sceptisch tegenover de negatieve perceptie die de samenleving van soldaten heeft. Ze benadrukt dat de militairen een ondersteunende rol spelen in het land.

Haar zoon Arvid is nog steeds van plan om na schooltijd militaire dienst te vervullen. Voor hem is het een kans voor persoonlijke ontwikkeling. De zorgen van zijn moeder zijn begrijpelijk omdat ze al soldaten kent die lijden aan oorlogstrauma's. Samen uiten beide Gutschows hun zorgen over de herinvoering van de militaire dienstplicht, maar suggereren dat sociale betrokkenheid verplicht zou moeten zijn, terwijl militaire betrokkenheid vrijwillig zou kunnen zijn.

Logistieke uitdagingen

Phillip Brunner voegt eraan toe dat hij de herinvoering van de militaire dienstplicht logistiek gezien lastig vindt. De Bundeswehr is de afgelopen jaren verzwakt, waardoor het nog moeilijker wordt om nieuwe soldaten te rekruteren en op te leiden. Niettemin blijft de vraag of een dergelijk plan van maatregelen ter versterking van de nationale defensiecapaciteiten weer levensvatbaar kan worden gemaakt.

Samenvattend kan worden gezegd dat de opvattingen over de Bundeswehr en de militaire dienst sterk verschillen onder de jongere generatie. Terwijl sommigen de uitdagingen aanvaarden, stuit de meerderheid vaak op onbegrip en scepsis. Deze debatten laten niet alleen de zorgwekkende politieke situatie zien, maar ook het belang van een open discussie over het leger en vrede in de samenleving. De weg naar de toekomst wordt niet alleen geplaveid door nostalgische herinneringen aan de Bundeswehr of door puur defensieve maatregelen, maar ook door begrip en moed om het onderwerp kritisch te onderzoeken.