Zbrodniarze wojenni w Niemczech: sprawiedliwość czy zabawa w chowanego?

Zbrodniarze wojenni w Niemczech: sprawiedliwość czy zabawa w chowanego?

Pytanie, czy Niemcy są bezpieczną przystanią dla zbrodniarzy wojennych, dotyczy nie tylko prawników, ale także zainteresowanego społeczeństwa. W nowej serii „Amnesty Germany” na temat WDR 5, moderowanej przez Azadê Peşmen, ten wybuchowy temat jest szczegółowo badany. Pięcioodcinkowy cykl ukazuje przypadki zbrodniarzy wojennych, którzy pomimo popełnianych przez nich okrucieństw żyją w Niemczech, co rodzi pytanie, jak daleko może sięgać dążenie do sprawiedliwości. Konfrontacja z pułkownikiem Anwarem Raslanem, byłym agentem tajnych służb z Syrii, daje zastraszający wgląd w to, co wydaje się możliwe w Niemczech. Uchodźca rozpoznał go w Berlinie i skonfrontował z jego zbrodniami, które były przedmiotem procesu w Koblencji. Kwestia sprawiedliwości dla ofiar jest wciąż poruszana. [WDR] donosi, jak Luis Kyburg, argentyński dowódca wojskowy, żyje w Berlinie bez przeszkód, mimo że jest poszukiwany za zbrodnie przeciwko ludzkości. Dlaczego nie dokonano jego ekstradycji do Argentyny?

Jedną z najbardziej rozpowszechnionych wymówek bierności jest nieprawidłowe funkcjonowanie prawa międzynarodowego. Bundestag uznał Hołodomor, ludobójstwo, które w latach trzydziestych XX wieku pochłonęło życie nawet siedmiu milionów Ukraińców, za „morderstwo głodowe”. Stanowi to mocny sygnał polityczny, ale wiąże się z faktem, że pogodzenie się z tak masową przemocą może zająć dziesięciolecia. [Deutschlandfunk] podkreśla, że ​​prawna definicja ludobójstwa, wymyślona przez Raphaela Lemkina w 1944 r. i zawarta w Konwencji Narodów Zjednoczonych o ludobójstwie z 1948 r., ma znaczenie zarówno prawne, jak i polityczne. Konwencja ta stanowi odpowiedź na okrucieństwa nazistów i wyklucza immunitet głów państw, który ma kluczowe znaczenie dla ścigania zbrodniarzy wojennych w Niemczech.

Ludobójstwo i sprawiedliwość

Ale co właściwie definiuje ludobójstwo? Według Konwencji ONZ o ludobójstwie są to zabójstwa, zadawanie poważnego cierpienia lub celowe stwarzanie warunków życia, których celem jest zniszczenie grupy. W tym kontekście [Konwencja o ludobójstwie] mówi o czynach popełnionych przeciwko grupom narodowym, etnicznym, rasowym lub religijnym. Definicja ta gwarantuje, że zamiar zniszczenia jest już uważany za ludobójstwo, niezależnie od tego, ilu członków faktycznie zginęło.

Jednak spojrzenie w przeszłość pokazuje również, że dążenie do sprawiedliwości często ustaje. Ostatni odcinek „Amnesty Germany” dotyczy ataku Sivas w 1993 r., podczas którego islamiści podpalili hotel, w którym nocowali uczestnicy festiwalu alewitów. Dziesiątki lat później niektórzy sprawcy nadal żyją w Niemczech bez przeszkód. Dlaczego nie ma tu zastosowania zasada prawa powszechnego? Pytania te powracają w całej serii i pokazują, że chodzi o coś więcej niż tylko atrybucje prawne. Ostatecznie zadaniem społecznym jest zarówno rozliczenie się z przeszłością, jak i udzielenie odpowiedzi na miękkie pytania ludzkości.

Życie z takimi nierozwiązanymi kwestiami wymaga nie tylko ponownej oceny prawnej, ale także ponownego przemyślenia społecznego. Biorąc pod uwagę ciężar historyczny, droga do sprawiedliwości może być wyboista, ale nieuchronnie prowadzi przez oświecenie i krytyczną debatę. Bądźmy zaskoczeni tym, jakie wydarzenia będą kształtować zarówno ramy prawne, jak i naszą świadomość społeczną w nadchodzących miesiącach.