Aligator w ogrodowym basenie: Rodzina Kaulisów i ich niezwykłe zwierzątko!

Aligator w ogrodowym basenie: Rodzina Kaulisów i ich niezwykłe zwierzątko!

W Elmenhorst, w północno-zachodniej Meklemburgii, niezwykłe wspólne mieszkanie wywołuje zamieszanie: rodzina Kaulis dzieli swój dom z prawdziwym aligatorem z Mississippi o imieniu pani Meyer. To mierzące 2,5 m długości i 100 kg zwierzę było trzymane przez Klausa Kaulisa, 77-letniego byłego artystę cyrkowego, przez imponujące 43 lata. Dla wielu może to być zaskoczeniem, ale dla Kaulich pani Meyer jest częścią rodziny i w naturalny sposób jest traktowana jak zwierzę domowe, a jednocześnie traktowana z szacunkiem.

Pani Meyer przetrzymywana jest w specjalnej części ogrodu, która jest starannie zabezpieczona i monitorowana przez kamery. Po kontroli przeprowadzonej przez odpowiednie władze nie zgłoszono żadnych skarg na trzymanie aligatora, co uspokoiło rodzinę. Klaus podkreśla, że ​​nie boją się swojej wyjątkowej współlokatorki, ale potrafią dobrze zinterpretować mowę ciała pani Meyer. Jej codzienne życie jest bardzo uregulowane: w nocy śpi w kałuży wody ustawionej w podgrzewanym, chłodzonym pojemniku, z którego wcześniej korzystała. W ciągu dnia pani Meyer bawi się we własnym basenie zewnętrznym, który został stworzony specjalnie dla niej. To pokazuje, jak wysokie są wymagania dotyczące trzymania tak dzikich zwierząt.

Życie w cyrku i w kręgu rodzinnym

Pierwotnie pani Meyer podróżowała naczepą w swoim chłodni, odwiedzając różne cyrki. Ale od czasu narodzin syna Klausa, Krystiana, a później jego wnuka, zmieniła się w cichego członka rodziny. Krystian już jako małe dziecko uczył się obsługi aligatorów, co jest dla niego naturalną rozrywką. Trzyletni wnuk może także bawić się z panią Meyer i głaskać ją pod nadzorem.

Klaus Kaulis w przeszłości również hodował węże, ale jego upodobanie do krokodyli jest godne uwagi. „Pani Meyer to dość leniwy aligator” – tak opisuje swoich podopiecznych i wyjaśnia, że ​​musi zachęcać ją do ćwiczeń. Jest to ważna informacja, gdy myślimy o trzymaniu takich zwierząt. Doświadczony hodowca przestrzega zatem przed bezmyślnym kupnem egzotycznych dzikich zwierząt. Wymagania są wysokie i odpowiedzialność duża.

Postawa pani Meyer pokazuje, że przy niezbędnym szacunku i zrozumieniu możliwe jest wspólne życie z dzikimi zwierzętami. Jasne jest jednak również wezwanie, aby robić to wyłącznie pod ścisłymi warunkami i po dokładnym rozważeniu. Bo zwierzęta takie jak Pani Meyer potrzebują nie tylko przestrzeni, ale także dużo uwagi i bezpiecznego otoczenia, aby umożliwić pokojowe współistnienie.

Należy mieć nadzieję, że historia Klausa Kaulisa i pani Meyer będzie kontynuowana przez wiele lat i będzie przykładem tego, jak z wyjątkowej hodowli zwierząt może wyłonić się zharmonizowana społeczność. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o ekscytującej historii rodziny Kaulis, możesz znaleźć dalsze informacje na stronie pogoda.com I wFranken.de.